Nederland is een toetjesland. Buitenlanden kennen natuurlijk ook toetjes, maar hier is de keuze helemáál reuze met allerlei varianten yoghurt, pudding, mousse en gebak. Er wordt van alles verzonnen, en het is allemaal even lekker. Ik vrees daardoor alleen wel één ding: dat de oerhollandse vla in de vergetelheid raakt.
Na een lekker diner, hoort een lekker toetje. Dat staat buiten kijf. Het is nu eenmaal fijn om na iets hartigs iets zoets te eten. Een dessert is ook wel eens hartig, zoals een traditioneel Frans kaasplankje. Maar dan vind ik het vaak toch meer op een tussengerecht lijken - en verlang ik daarna alsnog naar een zoet toetje. Desserts zijn gewoon een heerlijke afwisseling na het hartige eten, en geven een vol(daan) gevoel.
Tegenwoordig zijn er echter zoveel verschillende soorten in de schappen te vinden, dat het ouderwetse vladessert naar mijn idee steeds meer in de verdrukking komt. Het lijkt haast te 'gewoontjes' te zijn. Er zijn bijvoorbeeld inmiddels een stuk of twintig soorten yoghurt - chocola, banaan, appel, koek, vanille, noem maar op - en evenzoveel varianten mousse en pudding.
Gelukkig zijn er ook veel soorten vla, die best aardig kunnen concurreren met de andere toetjes. Want het is a) vrij goedkoop en b) niet zo vreselijk vullend als al die nieuwe uitvindingen. Maar het gevaar is dan weer dat het te 'gewoontjes' is. Uitsterving ligt op de loer.
Er zijn gelukkig genoeg ideeën om vla met toevoeging van andere ingrediënten of baksels weer wat meer allure te geven - of andere desserts 'op te pimpen' met vla. Zo kun je vla bijvoorbeeld mixen met yoghurt en spekjes of met jam. Ook maakt de zachte textuur het een goede combinatie met ijs of brownies. Mijn persoonlijke voorkeur gaat echter uit naar een combinatie met zelfgemaakte appelcrumble: zoet en zuur, hard en zacht, warm en koud. Dat alles bij elkaar maakt het plaatje compleet toch? De nieuwe campagne is gestart: Zeg JA tegen Vla!