We hebben elke dag een grote variatie aan kleuren op ons bord liggen, maar blauw hoort daar niet bij. Afgezien van enkele besjes die blauw aandoen en stiekem gewoon paars of rood zijn, komt die kleur gewoonweg niet voor op ons voedselpalet. Sterker nog: ligt er iets blauws in de koelkast, dan slaan we alarm.
Aan wit, rood, geel, paars, oranje en alles wat daar tussenin zit geen gebrek in de supermarkt. We zijn eraan gewend dat groente, pasta, rijst en brood één van die kleuren hebben. Alleen chemisch uitziende snoepjes en winegums zijn blauw, maar daarvan weten volwassenen dat ze er maar beter niet te veel van kunnen eten.
Eén keer heb ik blauwe Brinta gegeten. Iemand had blauwe voedselkleurstof gekocht en dat erdoorheen gedaan, waardoor mijn bord eruit zag als de ideale stoofpot van Gargamel: een soort smurfensoep. Het smaakte eigenlijk heel normaal - zolang je er niet naar keek. Maar de aanblik van die rare kleur doet de eetlust opeens toch een stuk afnemen. Met tegenzin heb ik het bordje leeggelepeld.
Voedsel waar we aan gewend zijn, vinden we lekkerder. Blauw eten kennen we niet, dus is ziet het er ook niet erg aantrekkelijk uit. Bovendien kan het gevaarlijk zijn om blauwe dingen te eten: felblauwe bloemen zijn niet aan te raden, evenmin als blauwe besjes langs de kant van de weg. De enige (donker)blauwe bessen die we eten zijn bosbessen, maar daarvan is alleen het schilletje blauw. De rest is gewoon rood. Ook andere blauwe, niet potentieel eetbare dingen worden hebben vaak een negatieve lading. Denk aan blauwalg, 'blauw zien' en de betekenis van blauw als koele, zakelijke, afstandelijke kleur.
Het bekendste blauwe voedsel is blauwe kaas - dat overigens vaak meer groenig is - dat een blauwige kleur krijgt door de schimmel. In dit geval is de schimmel prima eetbaar en geeft het juist een lekkere smaak aan de kaas, maar normaalgesproken slaan we alarm bij het zien van schimmelblauw. Bij schimmelkaas doe ik dat niet, maar betaal ik me wel blauw.