Ik ben een bladerdeegjunkie. Van appelflappen, croissantjes en taarten tot kaasrolletjes en quiches, ik maak het allemaal. Maar echt gezond is bladerdeeg nou niet bepaald; ik schrik elke keer weer van het vetgehalte. Dus de laatste tijd heb ik wat geëxperimenteerd met filodeeg, het iets minder vette broertje. En met succes.
Na een volledig uit de hand gelopen bladerdeegexperiment een paar jaar geleden, heb ik het nooit meer aangedurfd om zelf bladerdeeg te maken. Getraumatiseerd door het 'explosieve' rijsproces en de hoeveelheid boter, hou ik het tegenwoordig bij diepvriesvelletjes van de supermarkt. Die zijn ook prima en bovendien meteen bruikbaar.
Maar die boterberg die ik nodig had voor mijn croissantjes ben ik dus niet vergeten. Eerlijk waar, minimaal de helft van het gewicht bestond uit boter. Niet gezond.
Om toch te kunnen blijven genieten van appel- en groentepakketjes, ben ik tijdelijk overgestapt op filodeeg. Dat bestaat namelijk uit aanzienlijk minder vet (wordt gemaakt met olie) en is tegelijkertijd nog steeds luchtig en knapperig. Het probleem is alleen dat de bereiding nogal wat tijd kost. Elk vel filodeeg - voor een quiche of taartje heb je al snel tien vellen nodig - moet namelijk worden ingesmeerd met olie zodat ze aan elkaar plakken. En aangezien de vellen zo dun zijn, moet je ze ook nog eens heel voorzichtig op elkaar leggen. Bovendien rijst dan ook de vraag of het wel zo veel minder ongezond is dan bladerdeeg door al die olie of boter tussen de lagen.
Met al die pakjes boter uit mijn bladerdeegexperiment nog op mijn netvlies, kan ik met zekerheid zeggen dat een filodeeghapje sowieso minder vet is dan een bladerdeeghapje. Maar inderdaad, gezond is het niet. Lekker is het overigens wel.
Kortom, als je gezond wil eten, moet je zowel filo- als bladerdeeg laten staan. Maar voor mij, als (blader)deegjunkie, is dat een onmogelijke opgave. Ik loop wel wat extra trappen om te compenseren voor de croissantjes en flappen.