Tagliatelle, tortellini, ravioli, penne, farfalle, fusilli, gnocchi... er is een enorme keur aan pasta in de supermarkt. Zoveel, dat ik soms echt even niet meer weet welke ik nu weer moet kiezen. Vroeger was dat wel anders. Oma vertelt.
Tot een jaar of vijftien geleden had ik nog nooit van bovenstaande deegwaren gehoord. Zei mijn vader (die is de kok in huis) 'we eten vanavond pasta', dan waren er twee mogelijkheden: spaghetti of macaroni. Ook lasagne aten we regelmatig, maar dan had 'ie wel gezegd dat we lasagne gingen eten. (Wel uit zo'n kant-en-klare bak, want met al die laagjes en bechamelsaus werd het een beetje ingewikkeld.)
Meestal betekende 'pasta eten' dus spaghetti of macaroni. Spaghetti vond ik het lekkerst want die macaroni-elleboogjes waren zo degerig. Dan was er nog de vraag welke saus eroverheen ging. Niet zo moeilijk: toen ik nog klein was en niets lustte was dat boter en suiker, en later bolognesesaus met wat italiaanse groenten, gehakt en hamblokjes.
Nu is dat wel anders. Er zijn kant-en-klare room-, pesto-, bolognese-, funghi- en wat-al-niet-meer-sauzen, net als dat je in een handomdraai gehakt vervangt door kip, zalm, garnalen of iets anders waar we vijftien jaar geleden nooit op waren gekomen. En dan kun je het ook nog als koude salade eten, uit de oven, gegratineerd of heel gewoon uit een hete pan, zoals vroeger.
Het stomme is dat door die grenzeloze pasta 2.0 waaruit je kunt kiezen, ik eigenlijk nooit meer die ouderwetse pasta bolognese met hamblokjes en prei eet. Een enkele keer staat er nog wel spaghetti op tafel, maar dan wel gepimpt met parmezaanse kaas en pijnboompitten (hadden we vroeger ook nooit van gehoord). Anders is het ook zo gewoon, hè. Maar die deegklompen elleboogjesmacaroni... nee, die komen er bij mij echt niet meer in. (Sorry pap.)