Hoe verder je gaat, des te langer is de weg terug, staat er op een muur geschilderd bij Utrecht centraal. Een waarheid als een koe. En nu wil het toeval dat ik even 800 kilometer ga rijden voor mijn mini-vakantie. (Wat natuurlijk helemaal geen toeval is, want ik heb alles op minitieuze wijze uitgestippeld.) Ik ga op vakantie en neem mee: eten voor onderweg.
Maar wat is nou handig als je zo lang op pad bent? Ik maak steevast de fout dat ik te veel snoep of koekjes meeneem. Gevolg: kruimels, dorst en buikpijn. Ik wil best wat minder meenemen, maar stél nou dat we vast komen te staan in een ellenlange file of, nog erger, pech krijgen. Dan moet je wel zorgen dat je nog een reserve hebt om de bloedsuikerspiegel op peil te houden. Dus, we nemen gewoon net zo veel mee en bewaren de rest voor de terugreis (of duiken daarvoor nog even de supermarkt in).
Het belangrijkste voor onderweg zijn goede energizers. Wat koolhydraten in de vorm van een broodje en genoeg te drinken houden je namelijk alert. En dat is best handig als je nog een paar honderd kilometer achter het stuur moet zitten. Dus: een paar volkorenbroodjes met houdbaar beleg. Waarmee ik niet rookvlees, filet americain of kaas bedoel, want daardoor weegt je broodje binnen een paar uur een paar gram meer door de bacteriën of is de kaas gaan zweten. Overigens is dit weer op te lossen met het gebruik van de ouderwetse koelbox, maar dat is mij nog iets te burgerlijk voor de levensfase waarin ik mij bevind. Ik vrees dat ik daarom toch maar hagelslag op brood ga doen. (Maar ik neem geen reservepak mee voor bij het ontbijt, dat is verboden als je het buitenlandgevoel wil ervaren!)
En als álles dan op is, inclusief de eierkoeken, krentenbollen, koffiebroodjes en gevulde koeken, dan is het tijd voor vakantievoedsel. Dat betekent dus het innemen van verse streekproducten, ook als je geen idee hebt wat voor stuk vlees of überhaupt welk dier je op je bord hebt liggen. Ten slotte is het verboden te vragen naar Hollandse producten als 'Gouda's cheese' of 'hail slash' en moet je je eigenlijk ook niet aan het Engels wagen bij het opgeven van de bestelling (behalve als je in Groot-Brittannië bent dan) maar het in de taal van de plaatselijke bevolking bestellen. Dat is tevens één van de redenen waarom ik nooit naar Polen of Slovenië op vakantie ben geweest.