Ik ben een enorme theeleut. Drink ik geen water, dan drink ik thee. Minstens vijf kopjes per dag. Jaarlijks komt dat al snel uit op zo'n 250 liter, heb ik zojuist uitgerekend. Het merendeel van wat ik drink is doodgewone Earl Grey. Alhoewel, gewoon was deze graaf natuurlijk niet. (Dood inmiddels wel.)
Graaf Charles Grey, in de 19e eeuw een Britse premier, heeft het goed voor elkaar. Hij heeft ervoor gezorgd dat miljoenen mensen nu thee drinken met zijn naam erop, en verbond er ook nog eens een heldenstatus aan. Volgens de overlevering had een van Grey's onderdanen namelijk een Chinese jongen uit het water gered en kreeg de graaf als dank van de vader speciale thee mee naar huis; Earl Grey-thee.
Klein puntje dat de hele bodem onder het verhaal verhaal weghaalt: meneer Grey is nooit in China geweest. Bovendien was de bergamotolie die traditioneel in Earl Grey-thee zit toen nog niet bekend in China. Maar goed, het is een leuk verhaal en leuke verhalen zijn goed voor de verkoop dus wordt het nog altijd vrolijk doorverteld.
Wie de graventhee nou als eerste ging verkopen in Engeland is een beetje onduidelijk, maar één van de bekendste bedrijven die er zeker al vroeg bij was is Twinings. Thomas Twining opende al in de 18e eeuw een winkel aan de Strand, een straat bij de Theems in Londen. Daar werd een eeuw later dus ook Earl Grey verkocht. Er kwamen verschillende varianten bij als Lady Grey (in de smaken lavendel en citrus), Franse Earl Grey (met rozenblaadjes) en Russische Earl Grey (met citroenschillen en –gras).
Vorig jaar besloot Twinings echter de originele Earl Grey lichtelijk aan te passen. Het theebedrijf dacht namelijk dat het lekker was om ’s werelds meest poespasloze thee op te pimpen met een extra vleugje bergamot en citrus. Nou, dat heeft Twinings geweten: ze werden bedolven onder de negatieve reacties van traditionele theedrinkers. Er werd zelfs een actiegroep opgericht.
Maar ja, wat wil je ook als je gaat morrelen aan een eeuwenoud recept. Gewone thee hoort toch ook gewoon te blijven? Ik weet niet zeker of ze nu weer terug zijn gegaan naar de oude receptuur, maar wat ik wel weet is dat Earl Grey himself vast ook not amused was geweest als hij nog had geleefd.