Ik heb mijn eigen zuurdesemcultuur opgericht, zoals ik vorige week al schreef. Met veel liefde geef ik 'm regelmatig wat voedsel (water en meel), waarna er mooie bubbels verschijnen: het leeft! En dan...ja, dan is het hoog tijd om er een lekker brood mee te bakken. En daar neem je dan ook de tijd voor.
Na een flinke studie van verschillende zuurdesemrecepten - ik wil natuurlijk niet met het minste brood op de proppen komen - was ik er wel zo'n beetje uit: om een lekker desembrood te bakken dat niet te zuur is, moet je flink de tijd nemen voor het bakproces. Dan kunnen de glutenstrengen zich goed ontwikkelen, smaakt het minder zuur, en is het deeg vaak ook wat beter hanteerbaar. Zeker als je met de hand kneedt, scheelt het: je hoeft niet superveel te kneden, maar wel veel te wachten.
Mijn recept hield wel in dat ik zo'n zes uur aaneengesloten in huis moest blijven, want bijna ieder half uur moest ik wel weer een handeling verrichten. En dan moet je er ook nog voor zorgen dat je de avond ervoor het voordeeg klaarmaakt zodat je 's ochtends meteen aan de slag kunt. Brood bakken is dus niet voor party animals die midden in de nacht thuiskomen, want dan is je brood pas de volgende avond klaar, als je dan tenminste nog niet in slaap bent gesukkeld.
Meel en water toevoegen, kneden, wachten, meel en water toevoegen, weer kneden en wachten, stretch 'n fold (daar ben ik dankzij Youtube nu een expert in én het is mijn lievelingshandeling: snel en effectief), wachten, nog een paar stretch 'n folds en wachten, opbollen, wachten, vormen, wachten, wachten en in de oven. Brood bakken valt niet mee. Zeker met een full time baan is het eigenlijk niet te doen, tenzij je in je weekend geen plannen buiten de deur hebt. Een herfststorm komt daarbij dus goed van pas.
Afijn. Uren later was het eindelijk zo ver. Mijn deeg bleek zo zwaar en volumineus dat ik er drie broden van kon bakken, waar ik nog drie weken van zou eten omdat zuurdesembrood ook nog eens extra vullend is. Maar, het zag er behoorlijk aardig uit met hun inkepingen en wat bloem erop.
Het gaat echter bij brood niet echt om de looks. Nee, de smaak en structuur zijn natuurlijk veel belangrijker. Is het niet te zwaar? Is het gelijkmatig gerezen, zit er wel lucht in? Meestal kom je daar pas achter na al die uren. Al die uren van zwoegen, wachten en kneden en wachten.
Maar zowaar was het inderdaad goed gelukt, ook al was één brood een beetje ingezakt. Het smaakte goed, de textuur was stevig maar zacht en de korst was lekker knapperig. En heerlijk in combinatie met iets hartigs of een soepje. Maar óh, wat is het vullend. Ik hoef de komende drie weken echt niet meer zo lang aan huis gekluisterd te zijn, want ik haal gewoon wat sneetjes uit de vriezer en stop ze even in het broodrooster. Broodrooster? Jazeker, getoast is het brood ook hartstikke goed, zeker als het wat ouder is. En nu ga ik uitbuiken.