fettuccine

Fettuccine is een pastasoort in de vorm van platte deegslierten. Fettuccine betekent in het Italiaans dan ook letterlijk ‘kleine linten’. De slierten zijn echter breder dan die andere slierten, tagliatelle. In Italië wordt het vaak gegeten met gehaktsaus of kippenragoutsaus. In Amerika is de ‘fettuccine Alfredo’, met een zeer romige saus, heel bekend. Fettuccine is gemaakt van ei en bloem en is zowel vers als gedroogd te koop. Ook zijn de deegslierten verkrijgbaar in verschillende smaken, zoals bijvoorbeeld spinazie. In dat geval is de pasta groen.

Gebruik in de keuken

Fettuccine is een pastasoort in de vorm van platte deegslierten. Fettuccine betekent in het Italiaans dan ook letterlijk ‘kleine linten’. De slierten zijn echter breder dan die andere slierten, tagliatelle. In Italië wordt het vaak gegeten met gehaktsaus of kippenragoutsaus. In Amerika is de ‘fettuccine Alfredo’, met een zeer romige saus, heel bekend. Fettuccine is gemaakt van ei en bloem en is zowel vers als gedroogd te koop. Ook zijn de deegslierten verkrijgbaar in verschillende smaken, zoals bijvoorbeeld spinazie. In dat geval is de pasta groen.

Allergie

Fettuccine is waarschijnlijk één van de eerst ontwikkelde pastavormen vanwege de simpel te maken vorm. De eerste pasta werd namelijk met de hand gemaakt, met eenvoudige instrumenten. Daarvoor werden grote platte vellen pasta in lintvormige slierten gesneden. Doordat fettuccine breder is dan bijvoorbeeld tagliatelle of spaghetti, houdt het meer saus vast. Meestal wordt het gegeten in combinatie met roomsauzen (met kaas) of tomatensauzen. Sauzen met grote stukken groente of vlees zijn minder geschikt voor fettuccine, want de stukjes zakken dan vaak naar de bodem en kunnen niet makkelijk worden meegeschept.

In Amerika is de ‘fettuccine Alfredo’ een zeer bekend gerecht. Dit is fettuccine met een romige saus gemaakt van boter, room en Parmezaanse kaas met wat zout en peper. Soms wordt er ook nog kip of groente aan toegevoegd. Alfredo di Lelio was een kok in Rome die in 1914 voor het eerst het gerecht op tafel zette als variant op de fettucine al burro, met boter. Hij voegde er nog meer boter aan toe dan gebruikelijk was. Naar verluidt is het gerecht naar Amerika ‘overgewaaid’ doordat twee filmsterren de specialiteit in Hollywood introduceerden. De neven van Di Lelio bezitten nog steeds een restaurant in Rome, met de fettuccine Alfredo op de kaart. Ook in Amerika zijn nu diverse Italiaanse restaurants te vinden die de naam Alfredo dragen, verwijzend naar de naamgever van het gerecht.

Fettuccine wordt gekookt tot hij beetgaar oftewel ‘al dente’ is. Wordt de pasta te lang doorgekookt, dan bestaat de kans dat het gerecht als een grote deegklont gaat smaken. Daarnaast zorg je er met een scheutje olijfolie of een klontje boter voor dat de linten minder aan elkaar blijven plakken. Je kunt thuis trouwens zelf ook heel gemakkelijk verse fettuccine maken met een pastamachine die het deeg uitrolt en snijdt. De slierten kunnen daarna worden gedroogd op een rekje of op een doek. Verse fettuccine, zelfgemaakt of vers gekocht, smaakt lichter en meer naar ei dan de gedroogde variant van de pastalinten.