Het scheelde in ieder geval in de afwas, voor het Ethiopisch restaurant waar ik laatst uit eten was. We aten namelijk lekker met onze handen. En dan ook nog eens met z'n allen van één groot bord. Heel authentiek en ontspannen. En inderdaad, we hadden niet eens bestek nodig.
Het zag er prachtig uit, het bord bekleed met zuurdesempannenkoeken met daarop verschillende linzencurry's, hoopjes kool, pompoen en andere groenten. Maar bij het serveren keken we elkaar wel even verbaasd aan: natuurlijk, dit horen we met onze handen te eten! Vandaar dat we geen bestekgekletter hoorden en we al hadden opgemerkt dat er zo'n rustige sfeer hing. Daarbij hielp het natuurlijk ook dat er prachtige Afrikaanse kunst aan de muur hing en er een bar was met een rieten dakje. Even weg van de winter.
En wat smaakte het heerlijk. De Ethiopische keuken, met recepten van duizenden jaren oud, is er één van 'slow cooking'. De ingrediënten liggen dus urenlang te sudderen in een bonte mix van Afrikaanse kruiden en specerijen. Wat dan als bijkomstigheid heeft dat het behoorlijk pittig kan worden, maar in combinatie met een stukje zuurdesempannenkoek is dat juist een heel verfrissende smaaksensatie.
Kortom, ik waande me even in een exotisch oord waar ik eindelijk weer eens ongegeneerd met mijn handen mocht eten. Dat moeten we vaker doen!