Begin oktober. Buiten is het 25 graden, officieel een zomerse dag. Een dagje strand, park of op het water doet heel Nederland de slechte zomer weer even vergeten. In de supermarkten is het echter al volop winter. Niet alleen omdat de koeling steeds hoger lijkt te staan (heb al menigeen over afgevroren tenen gehoord in geval van slipperweer!), maar omdat de winterkost alweer volop aanwezig is in de vorm van rookworsten, andijvie en natuurlijk strooigoed.
En daar begint het gedoe. Ik probeer er elke supermarktronde weer met een zo groot mogelijk boog omheen te lopen, al valt het zwaar. Tegelijkertijd zie ik vanuit mijn ooghoek hoe moeders het gevecht aangaan met hun kinderen, die om het hardst roepen of ze nou pleaaaaaase eindelijk weer kruidnoten mogen. Zeggen dat dit nepstrooigoed is omdat Sinterklaas nog van de zomer in Spanje aan het genieten is, heeft geen enkele zin. Dan beginnen die kids namelijk over de supersnelle expressvracht van de Postpiet.
Intussen gaat het gevecht met mijn eetgrage ego onverminderd door. Ik heb al koekjes in mijn mandje. Maar wat als ik onverwacht bezoek krijg? Dan kan ik maar beter wat kruidnoten in huis hebben. En die met chocola eroverheen, dat valt meer onder chocola bij de thee dan onder winters snoepgoed, toch? Dat stuk gevulde speculaas kun je trouwens ook nog best lang bewaren. Bovendien moet ik nog een keer zelf kruidnoten bakken, dus moet ik wel vergelijkingsmateriaal hebben voordat ik begin.
Moeilijk, moeilijk. Maar toch duw ik mijn boodschappenkarretje best nonchalant langs de verleidelijke schappen. (Als ik straks langs de Hema kom heb ik namelijk nog een kans, ha!) Nee, nee, ik hou me in. Ik kan het mezelf niet toestaan kruidnoten te eten (of überhaupt te kopen) als het buiten zelfs warmer is dan in juli. Ik koop wel wat zomers fruit om aan te knagen. Dat wintervet mag ik later gaan opbouwen. Niet eerder dan november. Of als het bijna november is. Want dat klinkt écht koud.