Alle oliebollen zijn achter de kiezen en de laatste restjes kerstkalkoen zijn eindelijk ook verdwenen. In de prullenbak welteverstaan, want wie had bedacht dat we wel een kilo vlees per persoon zouden eten? Het is januari, en al vriest het dat het kraakt, we moeten aan de bak: in no time staat de zomer voor de deur en zijn de goede voornemens vergeten.
Van goede voornemens dit jaar weer geen gebrek. Minder suiker, meer groente, veel zaden. En nu echt een keertje beginnen met regelmatig te flossen. Vorig jaar allemaal onvoldoende gedaan. Maar nieuw jaar, nieuwe kansen.
Al vraag ik me af: worden we wel zo gelukkig van al die regels die we onszelf opleggen? Okee, we willen allemaal gezond en fit zijn, maar heel eerlijk gezegd zijn er maar weinig mensen die zich echt aan de goede voornemens houden en in december kunnen zeggen: 'Nou, dat heb ik toch maar even mooi geflikt! Alleen nog op zondag een koekje bij de koffie, eens per maand patat en vooral heel veel knolrapen, wortelen en broccoli gegeten. En ohja, het chiazaad en de gojibessen zijn niet meer aan te slepen. Wat heerlijk! Of ik de koekjes mis? Welnee!'
Nou, zo gaat het dus voor vrij weinig mensen, kan ik je vertellen. Sterker nog, pakweg negentig procent is alleen de eerste paar maanden wat bewuster geweest met voeding, om vervolgens op te geven en superschuldig te voelen over wat er allemaal weer niet is bereikt dit jaar.
Mijn devies is daarom: wees realistisch en probeer met mate gezonder te leven. Als je bijvoorbeeld van vijf repen chocola naar drie gaat, of van elke dag 2 koekjes naar om de dag, dan is dat al een behoorlijke ommekeer. Hetzelfde geldt voor sporten: als je jezelf oplegt elke dag te gaan, is dat op termijn erg moeilijk vol te houden en wordt het geheid een teleurstelling. Neem je daarom voor om een of twee keer te gaan - en alles wat je extra doet is mooi meegenomen.
Voor mezelf heb ik het doel gesteld om kleinere porties te nemen en niet meer 'nog eentje dan' te hoeven zeggen. Ik kan namelijk behoorlijk eten en ben niet zo van de grenzen (alhoewel de bodem van de chipszak vaak een natuurlijke grens is - maar zo ver wil ik het dus niet meer laten komen). En hoewel dit moeilijk te meten is, ga ik proberen bewust wat minder eten. Kan geen kwaad, en hopelijk kan ik aan het eind van het jaar toch met een voldaan gevoel terugkijken.