Steeds als ik nét met mijn bordje op schoot zit, komt die reclame over plofkippen voorbij. Dikke, vieze, kale kippen die half door hun poten zakken in een veel te kleine ruimte. Precies zo'n kip ligt dus op mijn bord, jammie. Goede timing van Wakker Dier.
Als je eenmaal beseft dat er zo'n zielige kip voor je ligt in een lekker sausje, is de eetlust meteen verdwenen. Maar je kunt het natuurlijk ook niet maken om het weg te gooien. Dan heeft ze nog voor niets geleden ook. Dus met lange tanden zet ik de maaltijd voort.
Ik heb het lang volgehouden om mijn kop in het zand te steken. Elke keer in de supermarkt is de keuze toch weer snel gemaakt als ik zie hoeveel duurder een bio-kip is in vergelijking met 'gewone' kip. Als ik altijd voor goede kip zou kiezen, kan ik mijn huur niet meer betalen. En ja, ik weet het: misschien zou ik gewoon wat minder kip moeten eten.
Maar ik ben nu een beetje wakker, hoor. Dat word je vanzelf wel als je de website van Wakker Dier bezoekt. Zo'n kip wordt namelijk volgespoten met antibiotica en in zes weken tijd van 50 gram vetgemest tot een vleeshomp van ruim 2 kilo, aldus de organisatie. Een biologische kip krijgt hier twee keer zo veel tijd voor en mag ook buiten scharrelen.
Mijn goede voornemen voor de tweede helft van dit jaar is dus om geen plofkip meer te verwerken in mijn culinaire uitspattingen. Daar krijg ik nu toch een beetje een vieze smaak van in mijn mond. Dan maar een wat duurder stukje roze vlees, iets minder vaak. Op kiploze dagen eet ik wel een scharreleitje van mijn vaders hobbykippen: die hebben tenminste alle ruimte en krijgen zelfs af en toe een massage. Als die zich niet kiplekker voelen...