Het is bijna december. En dat betekent dat de Sint behalve pepernoten, chocoladeletters en marsepein ook weer appeltjes van oranje heeft ingeladen in zijn pakjesboot. Kunnen we onszelf weer lekker in een vitaminebalans brengen met kilo's mandarijn (tegenover die kilo's chocola en kruidnoten).
Geef mij de keuze tussen een bakje yoghurt en twee mandarijntjes na het eten, en ik ga onverbiddelijk voor die laatste optie. (Terwijl ik echt een toetjesfan ben.) Mits het fruit mooi glimt en strak in zijn velletje zit - wat betekent dat ze niet uitgedroogd en smakeloos zijn, is het zeker een van mijn favoriete 'snacks'.
Naar het schijnt, eet de gemiddelde Nederlander jaarlijks 4 kilo mandarijnen. Ik denk dat ik daar wel overheen ga: als ik een kistje in mijn buurt heb, is 'ie geheid binnen no time op. Voor sinaasappels ligt het gemiddelde vlgens het Voedingscentrum overigens op 8,5 kilo - een getal dat ik minder snel zal bereiken denk ik. Tenzij je ook de geperste exemplaren meetelt, maar dat noem ik geen 'eten'.
Hoewel mandarijnen wat minder vitamine C bevatten dan sinaasappels, is het nog steeds een heel gezond tussendoortje met veel vezels en beta-caroteen (wat voor de oranje kleur zorgt). Kortom, je kunt je klem eten aan mandarijntjes, en dat is prima. Dat doe ik dan ook: uit de hand, in salades, op toetjes en op taarten. Het kan niet op.
Niet iedereen weet echter een mandarijntje op waarde te schatten. Ik herinner me nog dat ik een keertje een stuk of vier mandarijntjes had meegenomen op een dagtripje. Aan het eind van de dag realiseerde ik me dat ik er slechts twee had gegeten (foei!) en besloot ik de overige twee aan een koukleumende zwerver op het station te doneren. Maar nee, meneer wilde geen vitamientjes om zijn weerstand op te krikken en haalde zijn neus op. Ook goed hoor. Dan hou ik mijn appeltjes van oranje lekker voor mezelf en ga ik dik over de 4,5 kilo heen.