Jammie

Het leuke aan jam maken is dat het zo lekker kneuterig is. Gezellig een kilo of wat aardbeien fijnsnijden, in een grote pan gooien met wat suiker en aan de kook brengen. Afhankelijk van de tijd die je hebt gebruik je geleisuiker of gewone suiker en laat je het even inkoken tot de gewenste dikte is bereikt. Eventueel nog even de schuimlaag eraf halen en klaar is het makkelijke deel van jam maken.

Het moeilijke komt namelijk daarna: het zonder knoeien in jampotjes te krijgen. De eerste keer dat ik jam maakte, ging het bij die stap in het proces dan ook faliekant mis. Wie vaker jam maakt, weet namelijk hoe belangrijk het is om potten te gebruiken die steriel zijn. Dus eerst de potjes en dekseltjes uitkoken, vervolgens op een vochtige theedoek zetten en voor het beste resultaat snel de jam erin doen voordat de potten zijn afgekoeld.

Daar ging het dus fout. Want hoe giet je hete jam door de doorgaans kleine opening van hete potjes? Ten eerste had ik een veel te grote lepel gepakt, onder het mom 'grote stappen, snel thuis'. Niet dus. Doordat de jam ook aan de buitenkant van het potje langs het glas stroomde, dreigde mijn ovenwant, waarmee ik het hete potje vasthield, besmeurd te raken. Na een hoop acrobatische bewegingen viel het potje uiteindelijk uit mijn hand en lag alle jam op het aanrecht. Tot overmaat van ramp had de ovenwant het ook niet droog gehouden.

Maar als je die hindernis eenmaal heb genomen (zo moeilijk is het nu ook weer niet), wordt het pas echt leuk. Het is immers het etiketje en het met roodwit touw vastgebonden stukje stof over het deksel dat het wat sjeu geeft. Zet een paar potjes naast elkaar naast een mooi robuust brood op een dikke broodplank en je waant je in de jaren vijftig (of een ander nostalgisch tijdperk). En wat je nu eigenlijk met vijf potten jam moet? Opeten, inderdaad. Of beter nog: weggeven! Het is een klein gebaar, maar maakt mensen blij.